Gypsy Vanner · GVHS
- Register
- Gypsy Vanner Horse Society
- Geregistreerd
- 48 paarden
48 paarden
Gypsy Vanner
Gypsy Vanner
Gypsy Vanner
Gypsy Vanner
Gypsy Vanner
Gypsy Vanner
Gypsy Vanner
Gypsy Vanner
Gypsy Vanner
Gypsy Vanner
Gypsy Vanner
Gypsy Vanner
Gypsy Vanner
Gypsy Vanner
Gypsy Vanner
De rol van de Gypsy Vanner Horse Society bij het behoud van de tradities en het erfgoed van het ras kan alleen worden verwezenlijkt door de algemeen aanvaarde kenmerken en eigenschappen die dit ras uniek maken ten opzichte van alle andere paardenrassen officieel vast te leggen.
Een rasstandaard is een document opgesteld door een rasvereniging dat de genetisch aanvaardbare, erfelijke kenmerken en eigenschappen van de dieren die het ras vertegenwoordigen zorgvuldig beschrijft. De rasstandaard vormt een visueel en schriftelijk ‘doel’ voor fokkers om hun paarden voortdurend na te maken voor komende generaties, en legt daarbij sterk de nadruk op de kenmerken en eigenschappen die het ras uniek maken.
Bij de eerste blik is de indruk van het ras die van een klein trekpaard. Het beeld wordt versterkt door overvloedige, lange manen- en staarthaar, behang en een substantiële spierontwikkeling voor zijn formaat. De aanwezigheid en kwaliteit van het ras komen tot uiting in een persoonlijkheid die zachtaardig, meewerkend en gewillig is, maar toch krachtig. Het hoofd is kenmerkend aangenaam en past bij het geslacht, met een intelligent oog. De hals komt omhoog en naar voren vanaf de schouder, met een taps toelopende aanzet en boog van de hals. De bovenlijn wordt ‘waterpas’ genoemd, met een natuurlijk uitgelijnde kromming van weerrist tot staartwortel. Er is een evenredige kromming van de croupe om de krachtige achterhand te versterken. De spierontwikkeling is over het hele lichaam in balans met een harmonieuze overgang van alle anatomische delen. De benen zijn recht en correct uitgelijnd, met een stevigheid en definitie die evenredig is aan de hoogte en spierontwikkeling van het dier.
Alle kleuren en vachtpatronen zijn toegestaan in het stamboek van de Gypsy Vanner Horse Society.
Beschrijvingen van vachtpatronen:
Let wel: de Gypsy Vanner is geen ras dat op kleur is gebaseerd, hoewel de herkenbare vachtkleuren en -patronen het ras van andere onderscheiden.
De gezichts- en beentekeningen volgen de traditionele beschrijvende terminologie wanneer deze van toepassing is bij het omschrijven van herkenbare echte witte tekeningen. Alle echte witte tekeningen hebben een onderliggende witte of ‘roze’ huidpigmentatie. De kleur van de hoeven kan effen of verticaal gestreept zijn, afhankelijk van de beentekening en de kleur van de huid direct rond de kroonrand. Witte hoeven of gedeeltelijk witte hoeven hebben altijd een witte beentekening direct erboven.
De hoogte, gemeten bij de weerrist, ligt normaal tussen 13.2 hand en 15.2 hand, hoewel er individuen buiten dit bereik kunnen zijn. Eenvoudig gesteld zijn grotere of kleinere versies van hetzelfde exterieurprofiel en dezelfde standaarden even aanvaardbaar.
De manen en staart van de Gypsy Vanner kunnen variëren van glad, recht en zijdeachtig tot licht golvend. Een van de unieke kenmerken van het ras is de overvloed aan behang dat traditioneel op de voor- en achterbenen voorkomt, vanaf de knie en het spronggewricht naar beneden en over de hoeven. Behang is de term voor de overmatige hoeveelheid lange haren op de onderbenen, vandaar de term paardenbehang. Het beenbehang beschermt de benen op natuurlijke wijze tegen weer en werkomstandigheden. De rijke beharing over de hoeven wordt in het enkelvoud ‘feather’ genoemd.
De paarden moeten dikke, zware, van nature lange, vloeiende manen en staarten hebben, die alleen voor de netheid en het uiterlijk worden getrimd of gevlochten, of wanneer ze worden getoond. De voorhoofdslok moet vol en lang zijn en de ogen bedekken, als een natuurlijke bescherming.
De natuurlijke, ongeschoren Gypsy Vanner kan een baard, snor en overvloedige snorharen en neushaar hebben. Deze worden soms getrimd of verwijderd ter voorbereiding op wedstrijden in de showring.
Het temperament van het ras komt tot uiting in zijn persoonlijkheid en bereidheid om met de mens samen te werken. Afkomstig uit een koudbloedige achtergrond moet het ras ontspannen, beleefd en respectvol ten opzichte van zijn omgeving zijn. Hun bereidheid moet tot uiting komen in hun aangeboren houding om geschikt te zijn als rij-, menpaard of trekdier. Paarden met onmanierlijk of kwaadaardig gedrag moeten als een slechte vertegenwoordiger van het ras worden beschouwd.
De geslachtskenmerken van het Gypsy Vanner paard zijn van groot belang om de kwaliteit binnen het ras te behouden. Hengsten moeten mannelijke kenmerken hebben, uitstraling [“een kijk-naar-mij-houding”], nieuwsgierigheid, spierkracht en trots, maar altijd beheersbaar en gewillig. Merries moeten de kwaliteit weerspiegelen samen met sterk vrouwelijke eigenschappen. De houding van de merrie is cruciaal bij het opfokken van haar veulen, omdat het veulen door voorbeeld leert; de merrie moet makkelijk in de omgang, verstandig en gewillig zijn.
Een hengst van drie jaar en ouder moet twee volledig ingedaalde, normaal gevormde testikels hebben. Of de ingedaalde testikels waarneembaar zijn, kan afhangen van de omgevingstemperatuur. Bij hengsten onder de drie jaar kunnen de testikels door de ontwikkeling en rijping van het individu moeilijk waarneembaar zijn.
De algehele indruk van het hoofd straalt intelligentie uit. Grootte, vorm en bouw zijn in verhouding tot de overige anatomische delen. De verfijning en afbakening van de gezichtskenmerken, evenals de definitie en vorm van de onderkaak, dragen allemaal bij aan het beeld van het hoofd. Het voorhoofd moet vlak en breed zijn. Het frontale gezichtsbeen moet vlak tot licht gewelfd zijn, en lopen over in een snuit met voldoende grote neusgaten voor een vrije luchtuitwisseling. De lippen moeten strak gesloten zijn.
Een aangenaam, intelligent hoofd moet het kenmerk van het ras zijn.
De grootte, vorm en positie van de oren weerspiegelen de persoonlijkheid van het paard en de gewenste kenmerken van het ras. De lengte en breedte van het oor moeten in verhouding zijn tot het hoofd. De vorm moet matig breed zijn in het midden, zodat er voldoende ruimte is om geluiden en klanken op te vangen. De ooraanzet moet licht naar voren hellen, met het vermogen om van een naar voren gerichte alerte stand naar een naar achteren gerichte defensieve houding te draaien, zoals het platleggen van de oren. De oren van een merrie zijn doorgaans iets langer dan die van de hengst, wiens oren kort en sierlijk zijn. De lengte, vorm en positie van de oren dragen bij aan het totaalbeeld van het paard.
De uitdrukking en plaatsing van het oog geven alertheid, intelligentie en vriendelijkheid weer. De ogen moeten opvallend zijn, aan de buitenrand van het hoofd geplaatst om het vermogen van het paard om zijdelings te zien te maximaliseren, evenals het voorwaartse binoculaire zicht. Het oog moet uitwendig en qua uiterlijk groot zijn. De afstand tussen de ogen moet groter zijn dan de basis van de oren en ongeveer 60-65% van de afstand tussen de neus en het achterhoofd bedragen.
De kleur van de ogen varieert van effen tot bont, ongeacht de vachtkleur. Gedeeltelijke en effen kleuren van blauw en bruin zijn toegestaan, samen met een witte oogwit.
Het punt waar de middelste snijtanden elkaar raken, moet gelijk en egaal zijn gezien van opzij. Een lichte afwijking is zonder fout mogelijk als de tanden niet meer dan de helft van de breedte van het tandoppervlak verschillen. De lichte afwijking kan zowel in de bovenkaak als in de onderkaak voorkomen. De nauwkeurigheid van de beet kan variëren naargelang de leeftijd en de gebitsontwikkeling door de groei en ontwikkeling van de premolaren en kiezen. Bij jonge, opgroeiende paarden breken de premolaren en kiezen door en schuiven ze op hun plaats. Tijdens dit rijpingsproces kan de stand van de tanden en kaak variëren.
De zetting, lengte en boog van de hals van het paard zijn zeer belangrijk voor het gebruik en het atletisch vermogen. De hals vervult vele vitale functies, allemaal verbonden met het vermogen om op te tillen, te verhogen, te buigen en zijwaarts te bewegen. De hals moet omhoog en naar voren oplopen en taps toelopen naar de keelgroef, zonder een zware onderlijn. De bovenkant van de hals moet gebogen zijn, maar niet kamvormig of overmatig zwaar. De hals moet lang genoeg zijn zodat het paard zijn lichaamsgewicht in een evenwichtig frame kan verplaatsen, waardoor relatief meer gewicht op de achterbenen komt dan normaal, wat het vermogen tot impulsie vanuit de achterhand mogelijk maakt.
De onderkant van de hals moet omhoog en naar voren lopen vanaf een goed hellende schouder, en voldoende vanaf het punt van de schouder vertrekken. De onderlijn van de hals moet taps toelopen naar de keelgroef, zodat er vrijheid en breedte is bij de overgang naar de onderkaak. De definitie van de halsader moet opvallend zijn.
De bovenlijn van de hals [kam] moet gebogen en goed gespierd zijn bij zowel de merrie als de hengst, met meer nadruk die gewenst en verwacht wordt bij de hengst. Gezien vanaf de achterkant van het paard moet de bovenlijn van de hals van de top van de schoft tot de nekkam een rechte lijn zijn, met slechts lichte afwijkingen. De bovenlijn van de hals moet kracht, sterkte en lenigheid tonen.
De lengte, vorm en het vermogen van het paard om de hals te gebruiken bepalen zijn natuurlijke atletische aanleg. Men moet onthouden dat de halzen van de Gypsy Vanner doorgaans krachtiger gespierd zijn dan die van veel andere rassen, vanwege de genetische selectie van deze paarden voor trekwerk, sterke halzen die goed passen bij de filosofie van vorm volgt functie.
De algehele indruk van het lichaam van de Gypsy Vanner is die van harmonie en spierevenredigheid met alle anatomische delen samen. De balans en verhoudingen lopen van het punt van de schouder tot de billen, het punt van de heup tot de stifle, schoft tot elleboog, en voorste zijde van de flank tot achterste zijde van de flank, en de lengte van de rug in verhouding tot de koppeling en het kruis tot de staartaanzet. Vanuit het profiel bezien zorgt dit alles voor balans en evenredigheid, met een vloeiende overgang tussen de anatomische delen.
Vanuit de voor- en achteraanzicht dragen de breedte van de schouderpunten, de veerkracht en vorm van de ribben, de breedte en ontwikkeling van de borst, de breedte van de heupen, de breedte van de stifles, de definitie van de spieren in de achterhand en de stifle-streek, en de vorm van de heup en het kruis bij aan de balans en harmonie, en belangrijker nog aan het krachtige atletische vermogen van het paard.
Bij het bekijken van het lichaam van de Gypsy Vanner moet de spierstructuur het beeld geven van een atletisch gespierd paard, met gladde, ronde spieren. Korte, bolle, zware spieren zijn niet gewenst. Evenzo moeten de hoeveelheid en grootte van het bot stevig zijn en toch evenredig afgebakend. Het stevige bot moet het werkpaardachtige beeld van een trekdier weerspiegelen, om belasting en spanning te kunnen dragen. De benen van het paard moeten duidelijk gedefinieerde gewrichten tonen, in verhouding tot de diameter van de kogel- en kootbeenderen. De knie, hak en fesel moeten duidelijke overgangen in de beenstructuur zijn, allemaal in verhouding tot de substantie en spieren van het lichaam.
De schouder is een belangrijk aanhechtingspunt van de hals en de voorbenen. Daarom is het een van de belangrijkste anatomische gebieden die vorm en functie beïnvloeden, en biedt het een natuurlijke “plek” voor het halsband en de hamen, evenals de mogelijkheid om naar voren te buigen voor de uitreiking en reikwijdte van de beweging in stap, draf en galop.
Gezien van opzij moet de schouder een helling van 50 graden hebben, met afwijkingen van +/-5 graden. De helling van de schouder kan worden bekeken vanaf het meest uitstekende [midden] punt van de weerrist, met een denkbeeldige lijn naar het schouderpunt. Wanneer een horizontale basislijn wordt toegevoegd aan het schouderpunt, moet de (hoek)helling van de schouder zichtbaar zijn.
In samenhang met de helling kan de hoek van de schouder worden bepaald door een denkbeeldige lijn te trekken van het schouderpunt naar de elleboog. Het bot dat het schouderpunt met de elleboog verbindt, is de opperarm. De lengte en de aanhechtingshoek van de opperarm aan het ellebooggewricht beïnvloeden het vermogen van de schouder om het voorbeen te heffen en naar voren te bewegen bij alle gangen. Een lange opperarm is wenselijker, waardoor het voorbeen onder het midden van het lichaam wordt geplaatst, dichter bij het natuurlijke zwaartepunt. Het is ongewenst dat de benen dicht bij het schouderpunt lijken aan te hechten, omdat dit de pas en de ondersteuning van het lichaam door het voorbeen beïnvloedt.
De schouder moet voldoende spierbedekking hebben om de schouder te beschermen en het paard tegelijk de volledige mogelijkheid te geven om als krachtige atleet te presteren.
De weerrist is het vertrekpunt van de hals omhoog en naar voren, evenals de verbinding van beide schouders [schouderbladen]. De weerrist moet herkenbaar en zichtbaar zijn, met voldoende spierbedekking om het bot te beschermen.
De rug van de Gypsy Vanner begint bij de weerrist en loopt richting de staart, tot aan de laatste lendenwervel. De rug moet kort en sterk zijn, met een lichte kromming die het paard de mogelijkheid geeft om “rond” te worden, flexibel door het midden van het bovenlichaam. Omdat de rug eindigt bij de laatste rib, verbindt de lendenstreek de rug met de kruin. De lendenstreek draagt bij aan de kracht en de zijwaartse flexibiliteit van het lichaam. De lengte van de lendenstreek varieert, maar moet proportioneel en in balans zijn met alle andere anatomische gebieden van het paard. De proportionele lengte van de gecombineerde rug en lendenstreek is belangrijk voor een sterke, atletische lijn van de rug.
Merries kunnen langere lendenstreken hebben dan hengsten en hengsten, wat meer ruimte biedt voor uitzetting bij een dracht.
Vanaf de lendenstreek naar achteren loopt de kruin langs de bovenlijn van de rug naar de staartaanzet van de Gypsy Vanner. Wanneer de kruin wordt gecombineerd met de rug en lendenstreek, vormen de drie anatomische gebieden samen het gebied dat de bovenlijn wordt genoemd. De kruin dient als referentiepunt om de lengte van de heup visueel te meten en de hoeveelheid spiermassa in de achterhand te bepalen.
Gezien van opzij moet de middenlijn van de kruin afgerond zijn, met een zachte helling en een goed geplaatste staart op een krachtige achterhand. Van achteren gezien moeten de spieren van het heuppunt over de bovenkant naar het andere heuppunt, terug naar de staartaanzet, rond en breed zijn en krachtig atletisch vermogen uitstralen. De kracht van de achterhand maakt het ras tot een klein trekpaard, een paard dat ontworpen is voor kracht en vermogen, maar met klasse, présence en stijl.
Om de lengte en hoek van de heup vast te stellen, wordt een denkbeeldige lijn getrokken van het heuppunt naar het zitbeenpunt. De lengte van deze denkbeeldige lijn moet iets langer zijn dan de totale lengte van de bovenlijn van de kruin. Het heuppunt en het zitbeenpunt moeten op een denkbeeldige horizontale lijn liggen die de lengte van de heup bepaalt. Als de staartaanzet lager ligt dan de denkbeeldige horizontale lijn van het heuppunt naar het zitbeenpunt, zal de heup/kruin een te steile hoek naderen voor de Gypsy Vanner.
De borst, gezien van voren, moet prominente, goed ontwikkelde, krachtige borstspieren hebben, die voldoende ruimte bieden tussen de voorbenen voor een correcte beweging van de voorbenen bij alle gangen. De breedte van de borst is een belangrijke indicator van de spierkracht van het paard en de capaciteit van de borstholte, en biedt voldoende ruimte voor hart en longen.
Bij een paard met een smalle borst kunnen de onderste voorbenen sneller met elkaar in aanraking komen tijdens het bewegen. Een paard met een overmatig brede borst daarentegen heeft een naar buiten en naar voren draaiende beweging van de voorbenen nodig, wat het vermogen vermindert om de voortdurende krachtige voorwaartse beweging te leveren die van trekpaardtypen wordt verwacht.
Het lichaam van de Gypsy Vanner moet diep en breed zijn, wat het vermogen weerspiegelt om de vitale organen, waaronder hart en longen, te beschermen en er ruimte voor te bieden. De ribben moeten gebogen zijn, niet plat gezien vanuit het vooraanzicht. Vanuit het zijaanzicht moet de lijn van net achter de elleboog tot de achterflank een zachte boog volgen die eindigt net voor de knie. Een Gypsy Vanner mag niet “weggesneden” zijn in de achterflank, wat de indruk zou wekken van opgetrokken te zijn en een gebrek aan buikcapaciteit.
Vanaf de elleboog tot de grond moeten de voorbenen structureel recht, correcte zuilen van kracht zijn om het gewicht en de beweging van het paard te dragen. Hoewel het hele been daarnaast bestaat uit de schouder en de opperarm, zijn het de onderste delen van het voorbeen die de aandacht vragen bij de beoordeling van de structurele correctheid.
Vanuit het vooraanzicht gezien moeten de benen loodrecht en recht zijn, met denkbeeldige lijnen die verticaal naar beneden door het midden van de knie lopen, verder door het midden van het fetlockgewricht, en door de koot naar het midden van de hoef. Vanuit het zijaanzicht gezien volgt het been een vergelijkbare uitlijning, door het midden van de knie, langs de kanon naar het midden van het fetlock, tot aan de hak van de hoef.
Afwijkingen van deze denkbeeldige lijnen worden beschouwd als structurele gebreken en kunnen de oorzaak zijn van ongeschiktheid van de ledematen wanneer spanning, belasting en schokken door gebruik optreden. Daarom moeten de hoeveelheid en grootte van het bot zwaar tot middelzwaar zijn, met duidelijk afgebakende gewrichten die loodrecht en recht zijn. De botstructuur moet het werkpaardbeeld weerspiegelen om de belasting en spanning van een atletisch dier te kunnen dragen.
De benen van het paard moeten duidelijk afgebakende gewrichten hebben, in verhouding tot de diameter van de kanon- en kootbeenderen. De knieën, sprongen en fetlocks moeten duidelijke overgangen in de beenstructuur zijn, met zwaar tot middelzwaar bot.
De verhouding tussen onderarm en kanonbeen moet minimaal 55% tot 45% zijn, respectievelijk, waarbij de onderarm altijd langer is dan het kanonbeen. De lengte van de koot moet evenredig zijn met de rest van het been. De voorkoot- en hoefhoek moeten gelijk zijn om kracht en steun aan het onderbeen te geven.
De hoeven van het paard moeten een zodanige grootte en verhouding hebben dat ze het paard in alle atletische toepassingen goed kunnen ondersteunen. De hoeven moeten een symmetrische vorm hebben, met voldoende breedte en hoek aan de hakken. Platte hoeven met lage hakken zijn niet wenselijk. Hoewel de onderbenen van de Gypsy Vanner doorgaans met veren zijn bedekt, mogen de kootbenen en hoeven niet worden genegeerd en moeten ze correct en gezond zijn.
Er moet zorg worden besteed aan het behoud van atletische vorm en functionele structuur. De voorbenen mogen niet te smal en niet te breed zijn.
De achterbenen van de Gypsy Vanner hebben dezelfde kenmerken en eigenschappen als de voorbenen. Daartoe behoren de definitie van bot en gewrichten, grootte en vorm van de hoeven, lengte van de koot, en de licht basissmalle beenstand.
Vanuit het achteraanzicht gezien kan een denkbeeldige lijn vanaf de bil worden neergelaten, over het punt van de sprong, langs het midden van het achterkanon, langs de achterzijde van het fetlock naar de grond, eindigend in het midden van de hak van de hoef. Bij het bekijken van de achterhoeven vanaf achteren zijn de plaatsing van de hoeven en het onderbeen licht naar buiten gedraaid, waarbij het paard smaller staat met de achterbenen dan met de voorbenen.
Bij het bekijken van de denkbeeldige loodlijn vanuit het profiel raakt de lijn het punt van de sprong, loopt evenwijdig aan de achterzijde van het kanon naar het fetlock en vervolgens recht naar de grond in het midden van de hak. Vanuit het profielaanzicht moet het been loodrecht en recht zijn.
De spiersamenstelling van het achterbeen begint in de achterhand en bil en loopt naar beneden naar de knie en door naar de binnenste en buitenste dijbeenspier. Het achteraanzicht van het achterbeen moet zware, gladde spieren in de dij laten zien, waarbij de buitenste dij groot en rond is, terwijl de binnenste dij minder gespierd is en er vlak uitziet bij vergelijking van de binnenste en buitenste dijen. De spierkracht van het paard wordt bepaald in het gebied van de dij tot de knie, tot het punt van de heup en terug naar de bil.
De kootbeen- en hoefhoeken van de achterbenen zullen meer naar de verticaal neigen, meestal meer dan 50 graden, vergeleken met dezelfde anatomische regio op de voorbenen.
De stap van de Gypsy Vanner is een natuurlijke, vloeiend voorwaartse viertaktgang.
De lengte van de pas weerspiegelt de kracht van de stuwing vanuit de gespierde achterhand, met een lichte overstap. Deze pas kan variëren van een ontspannen telgang tot een krachtige, doelgerichte gang. De schouder moet vrij en onbelemmerd vooruitbewegen, waarbij deze beweging over de volledige lengte van het been wordt doorgezet. De knie- en spronghandeling moeten in hoogte en reikwijdte in balans zijn terwijl het paard fier voorwaarts beweegt. De trots van het ras komt tot uiting in de hoofd- en halsdracht, die in de beweging verhoogd is, alert met aanwezigheid, en het zwaartepunt natuurlijk naar de achterhand verschuift, waardoor het paard in balans en vorm blijft.
Men moet onthouden dat de stap de eerste gang is waarmee een trekpaard zijn last verplaatst; daarom moet de Gypsy Vanner met weloverwogen, krachtige passen vooruitbewegen.
De draf van de Gypsy Vanner is een natuurlijke, vloeiend voorwaartse, vrij stromende tweetaktdiagonaalgang. De trots van het ras komt het best tot uiting bij het zien van deze paarden in de draf, met een onbelemmerde bewegingsstijl, en toch het natuurlijke vermogen om de gang te verlengen wanneer dat gevraagd wordt. De atletische functie van de knieën en sprongen is op elkaar afgestemd in hun beweging. Het paard draagt zijn hoofd licht verhoogd, flexibel in de nekgewrichtsholte, en de hals in een natuurlijke boog. De schouders zijn soepel en de sprongen zijn actief ingezet.
De atletische, grond bedekkende draf van de Gypsy Vanner is een “handelsmerk” van het krachtige, sierlijke beeld van het paard. De conformatie van de Gypsy Vanner stelt hen in staat om gewillig en vrij te draven onder belasting en in vrijheid.
De galop van de Gypsy Vanner is een natuurlijke, vloeiende driertaktgang. De Gypsy Vanner is zeer goed in staat een natuurlijke driertaktgalop uit te voeren wanneer het paard verzameld is en in een gebalanceerde houding wordt gereden.